Είμαι ο τύπος "ξεκινάω - ενθουσιάζομαι - βαριέμαι - παρατάω - χάνομαι". Δε θυμόμουν καν ότι είχα ξεκινήσει αυτό το blogάκι. Και να που χρησίμευσε σήμερα που συγκινήθηκα. Γιατί μόλις έκανα μια βόλτα από το blog του Adaeus και έπαθα ένα σοκ. Γιατί θυμήθηκα παλιές παρέες, αγνές, χαζές. Θυμήθηκα φίλους που ξέχασα, που δεν ξέρω αν υπάρχουν. Γιατί επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά το "παρατάω - χάνομαι".
Συγγνώμη ρε Αντρίκο που χάθηκα. Το 'χω βαριά στο μυαλό μου πάντα. Μ' άρεσε πολύ η συντροφιά μας κι ας μην ήμαστε κολλητοί ποτέ!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
δώσε κανένα tip :)
Πρέπει? Η εκδίκηση σερβίρεται κρύα. Η συγχώρεση ανήκει στην ίδια κατηγορία? Πιάνει μετά από τόσο καιρό ή είναι σα να μην ζητήθηκε ποτέ? Σου είχα ζητήσει συγγνώμη μέσω κοινής γνωστής γιατί εγώ ντρεπόμουν (πιτσιρικάς γαρ...).
Και θα μου πεις... τώρα δε ντρέπεσαι?
Τώρα ακόμα περισσότερο!
Περασμένα ξεχασμένα...
Δημοσίευση σχολίου