Να 'μαστε πάλι εδώ ρε μάγκα...

Είμαι ο τύπος "ξεκινάω - ενθουσιάζομαι - βαριέμαι - παρατάω - χάνομαι". Δε θυμόμουν καν ότι είχα ξεκινήσει αυτό το blogάκι. Και να που χρησίμευσε σήμερα που συγκινήθηκα. Γιατί μόλις έκανα μια βόλτα από το blog του Adaeus και έπαθα ένα σοκ. Γιατί θυμήθηκα παλιές παρέες, αγνές, χαζές. Θυμήθηκα φίλους που ξέχασα, που δεν ξέρω αν υπάρχουν. Γιατί επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά το "παρατάω - χάνομαι".

Συγγνώμη ρε Αντρίκο που χάθηκα. Το 'χω βαριά στο μυαλό μου πάντα. Μ' άρεσε πολύ η συντροφιά μας κι ας μην ήμαστε κολλητοί ποτέ!

Τι καλό να σ' αγαπούν

Ωραίος ο ύπνος το απογευματάκι. Αλλά να είναι μέχρι μία ώρα το πολύ. Αν είναι παραπάνω ξυπνάς ωσάν το ζόμπι και άντε μετά να συνέλθεις!

Ωραίο επίσης να βρίσκεσαι μέσα σε μια παρέα, που δεν έχεις πρόβλημα να κουβεντιάσεις αυτά που σε ενοχλούν στην παρέα. Να τα λύσεις, να τα χλευάσεις και να πας για άλλα!

Χαίρομαι γιατί έχω ωραίους φίλους!

Αστεράκια

Ενα σινεμαδάκι είναι ό,τι καλύτερο για το απόγευμα. Θέλω να δω καμιά αμερικάνικη χαζοκομωδία για να περάσουν 2 ώρες έτσι χωρίς τίποτα.
Θα βγω από το σινεμά χωρίς κάτι να προβληματιστώ. Θα πάρω κιλά με coca-cola και pop-corn και θα είμαι ένας ευτυχισμένος καταναλωτής!

Πάω να πάρω αστεράκια στην Odeon καρτούλα μου. Δίνουν και τζάμπα αναψυκτικό!!!

Τι να κάνω ρε πούστη μου?

Πέρασαν 2 χαλαρές μέρες. Ξεκούραση, νέες φάτσες, άλλα ήθη.
Ενα σύντομο διήμερο πέρα από την καθημερινότητα. Μπακ του δε ούζουαλ. Οι σχέσεις μου με τον κολλητό ακόμη τεταμένες. Και ο εσωτερικός εκνευρισμός όλο και φουντώνει.
Τσαντίζομαι με τον εαυτό μου, γιατί ενώ τα έχω ήδη σκεφτεί, φαντάζομαι όταν θα έρθει η στιγμή της "μονομαχίας" θα μου πει ένα "ε και τι έγινε" και όλα θα εξατμιστούν.
Και θα τα κρατήσω πάλι μέσα μου ωσάν μαλάκας.

Εχουμε φτιάξει κάτι μαζί και νομίζω ότι είμαι μόνος μου. Δεν τον κατηγορώ γι' αυτό. Ξέρω ότι έχει πολλά και διάφορα στο κεφάλι του, αλλά ήταν επιλογές του. Πρέπει να τις αντιμετωπίσει πλέον.
Νιώθω μόνος μου και δεν ξέρω αν θέλω να με βοηθήσει.
Ισως θα ήταν καλύτερα να πούμε ένα "δε γαμιέται" και να του δώσουμε πόδι. Οσο πιο δύσκολα όμως φτιάχνεις κάτι, ακόμη πιο δύσκολα λες δε γαμιέται.

Κι άντε να το σκαπετίσουμε. Μετά τι κάνω? Πάλι φτου κι απ' την αρχή? Πάλι ξεκρέμαστος?
Είναι από τις φορές που νιώθω ότι πιέζομαι από το χρόνο. Τον βλέπω σαν τον μοναδικό εχθρό αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω αν προλαβαίνω.
Τι να κάνω ρε πούστη μου?

Εγκεφαλικό spa

Οι περισσότεροι μικρότεροι γύρω μου, πιστεύουν ότι λόγω ηλικίας, έχω λιγότερες ανάγκες απ' αυτούς, περισσότερη υπομονή, λιγότερα νεύρα, περισσότερη αντοχή στις κακουχίες.
Δεν ξέρω πως τους έχει καρφωθεί κάτι τέτοιο, ενώ συμβαίνει εντελώς το ανάποδο.
Και ναι στην τελική κουράζομαι πιο εύκολα και θέλω περισσότερο ύπνο απ' αυτούς. Γιατί δεν το καταλαβαίνουν από μόνοι τους?

Είμαι λίγο πεσμένος αυτές τις μέρες. Γι' αυτό και άρχισα να γράφω το "αγαπημένο μου ημερολόγιο". Εχουμε ψιλοαρπαχτεί με τον κολλητό μου. Ξέρω ότι θα τα βρούμε κάποια στιγμή (σύντομα), απλά αποφάσισα να κρατήσω λίγο χαρακτήρα. Μια ζωή είμαι ο τύπος "δεν πειράζει". Υποχώρηση, χαμόγελο και πάμε από την αρχή. Δεν είναι αδυναμία μου. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Θέμα ανατοφής θα το έλεγα. Αλλά ο καιρός μ' αλλάζει τελικά.
Είμαι τόσο ήρεμος άνθρωπος που δεν έχω ξεσπάσει σχεδόν ποτέ. Ξεσπάω συνέχεια μέσα στο μυαλό μου. Εκεί γίνονται μάχες κανονικές. Μπινελίκια, καυγάδες, έντονες συνομιλίες. Εχουν βρει μερικές φορές το δρόμο τους προς τα έξω, αλλά είναι σπάνιο φαινόμενο.

Τώρα τελευταία τα παίρνω πιο εύκολα. Ισως γιατί έχω φτάσει σε ένα σημείο που ό,τι κάνω πρέπει να είναι μελετημένο καθότι δε με παίρνει να κάνω κι άλλο ένα λάθος. Εχω κάνει ήδη αρκετά και τα γούσταρα όλα. Αλλα πλέον δε με παίρνει.

Αρα πρέπει να υποστηρίξω ό,τι κι αν κάνω με όλο μου το είναι. Και θ' αγωνιστώ γι' αυτό.

Ελπίζω να ξελαμπικάρω λίγο τώρα που φεύγω για δύο μέρες από την πόλη. Αγνωστος μεταξώ αγνώστων με αγαπημένη συντροφιά. Εγκεφαλικό spa

ΥΓ: Σήμερα είναι κομβική μέρα για τη σχέση μου με τον κολλητό μου. Δεν ξέρω ακόμα τι εξέλιξη θέλω να 'χει. Να πλακωθούμε και να ξεκινήσω από την αρχή ακόμα κάτι καινούριο ή να τα βρούμε και να τα δώσω όλα σ' αυτό που ήδη έχει ξεκινήσει και θέλει πολύ σπρώξιμο???

Pulp Fiction

Εψαχνα να βρω στοιχεία για την αγαπημένη μου ταινία του Tarantino (για τη στήλη "Μ' αρέσει" που είναι στο πλάι) κι έπεσα σ' αυτήν την απίστευτη version.

Το Pulp Fiction σε μία Fuckin' Short Version.

Ζω ανάμεσά τους?

Παντού γύρω μου άγχος. Παντού τρέξιμο, αγωνία για το χρόνο και το στομάχι ένας κόμπος.
Πρέπει να τα προλάβουμε όλα. Να βγουν τα έξοδα, να βγουν και κάτι παραπάνω κι αν τα καταφέρουμε αυτά τα δύο, τότε να βγάλουμε και κάτι ακόμα παραπάνω.

Να καταξιωθούμε. Να μας ξέρουν. Να μας δίνουν το χέρι και την πρέπουσα σημασία για να νοιώθουμε ότι είμαστε εδώ. Κάποιοι.

Χρησιμοποιώ πρώτο πρόσωπο, αλλά δεν ανήκω σ' αυτή την κάστα. Ευτυχώς ή δυστυχώς ακόμα το ψάχνω. Μιζεριάζω πολλές φορές με εμένα, αλλά μιζεριάζω κι άλλες τόσες με τη μιζέρια των άλλων.
Είναι επιτυχημένοι. Εχουν λεφτά. Κοιμούνται χωρίς άγχος για τον αυριανό λογαριασμό. Ή μήπως όχι? Δεν έχω έρθει στη θέση τους και δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ζορίζομαι αφάνταστα οικονομικά. Δεν είμαι τεμπέλης, δεν είμαι ατάλαντος, δεν είμαι ανειδίκευτος. Αλλά δεν είμαι καρχαρίας.
Δε μπορώ να δαγκώσω ανθρώπινο κρέας για να του πιω το αίμα. Γεμίσαμε βρυκολάκους.
Πρέπει να γίνω ένας απ' αυτούς για να επιβιώσω? Σαν το 28 ημέρες μέτα... Ή να κρυφτώ σε μια γωνιά μέχρι να περάσει η χολέρα? Κι αν δεν είναι χολέρα? Αν αυτή είναι η νέα πραγματικότητα?

Πώς ζω αναμεσά τους?