Ζω ανάμεσά τους?

Παντού γύρω μου άγχος. Παντού τρέξιμο, αγωνία για το χρόνο και το στομάχι ένας κόμπος.
Πρέπει να τα προλάβουμε όλα. Να βγουν τα έξοδα, να βγουν και κάτι παραπάνω κι αν τα καταφέρουμε αυτά τα δύο, τότε να βγάλουμε και κάτι ακόμα παραπάνω.

Να καταξιωθούμε. Να μας ξέρουν. Να μας δίνουν το χέρι και την πρέπουσα σημασία για να νοιώθουμε ότι είμαστε εδώ. Κάποιοι.

Χρησιμοποιώ πρώτο πρόσωπο, αλλά δεν ανήκω σ' αυτή την κάστα. Ευτυχώς ή δυστυχώς ακόμα το ψάχνω. Μιζεριάζω πολλές φορές με εμένα, αλλά μιζεριάζω κι άλλες τόσες με τη μιζέρια των άλλων.
Είναι επιτυχημένοι. Εχουν λεφτά. Κοιμούνται χωρίς άγχος για τον αυριανό λογαριασμό. Ή μήπως όχι? Δεν έχω έρθει στη θέση τους και δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ζορίζομαι αφάνταστα οικονομικά. Δεν είμαι τεμπέλης, δεν είμαι ατάλαντος, δεν είμαι ανειδίκευτος. Αλλά δεν είμαι καρχαρίας.
Δε μπορώ να δαγκώσω ανθρώπινο κρέας για να του πιω το αίμα. Γεμίσαμε βρυκολάκους.
Πρέπει να γίνω ένας απ' αυτούς για να επιβιώσω? Σαν το 28 ημέρες μέτα... Ή να κρυφτώ σε μια γωνιά μέχρι να περάσει η χολέρα? Κι αν δεν είναι χολέρα? Αν αυτή είναι η νέα πραγματικότητα?

Πώς ζω αναμεσά τους?