Τι να κάνω ρε πούστη μου?

Πέρασαν 2 χαλαρές μέρες. Ξεκούραση, νέες φάτσες, άλλα ήθη.
Ενα σύντομο διήμερο πέρα από την καθημερινότητα. Μπακ του δε ούζουαλ. Οι σχέσεις μου με τον κολλητό ακόμη τεταμένες. Και ο εσωτερικός εκνευρισμός όλο και φουντώνει.
Τσαντίζομαι με τον εαυτό μου, γιατί ενώ τα έχω ήδη σκεφτεί, φαντάζομαι όταν θα έρθει η στιγμή της "μονομαχίας" θα μου πει ένα "ε και τι έγινε" και όλα θα εξατμιστούν.
Και θα τα κρατήσω πάλι μέσα μου ωσάν μαλάκας.

Εχουμε φτιάξει κάτι μαζί και νομίζω ότι είμαι μόνος μου. Δεν τον κατηγορώ γι' αυτό. Ξέρω ότι έχει πολλά και διάφορα στο κεφάλι του, αλλά ήταν επιλογές του. Πρέπει να τις αντιμετωπίσει πλέον.
Νιώθω μόνος μου και δεν ξέρω αν θέλω να με βοηθήσει.
Ισως θα ήταν καλύτερα να πούμε ένα "δε γαμιέται" και να του δώσουμε πόδι. Οσο πιο δύσκολα όμως φτιάχνεις κάτι, ακόμη πιο δύσκολα λες δε γαμιέται.

Κι άντε να το σκαπετίσουμε. Μετά τι κάνω? Πάλι φτου κι απ' την αρχή? Πάλι ξεκρέμαστος?
Είναι από τις φορές που νιώθω ότι πιέζομαι από το χρόνο. Τον βλέπω σαν τον μοναδικό εχθρό αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω αν προλαβαίνω.
Τι να κάνω ρε πούστη μου?