Εγκεφαλικό spa

Οι περισσότεροι μικρότεροι γύρω μου, πιστεύουν ότι λόγω ηλικίας, έχω λιγότερες ανάγκες απ' αυτούς, περισσότερη υπομονή, λιγότερα νεύρα, περισσότερη αντοχή στις κακουχίες.
Δεν ξέρω πως τους έχει καρφωθεί κάτι τέτοιο, ενώ συμβαίνει εντελώς το ανάποδο.
Και ναι στην τελική κουράζομαι πιο εύκολα και θέλω περισσότερο ύπνο απ' αυτούς. Γιατί δεν το καταλαβαίνουν από μόνοι τους?

Είμαι λίγο πεσμένος αυτές τις μέρες. Γι' αυτό και άρχισα να γράφω το "αγαπημένο μου ημερολόγιο". Εχουμε ψιλοαρπαχτεί με τον κολλητό μου. Ξέρω ότι θα τα βρούμε κάποια στιγμή (σύντομα), απλά αποφάσισα να κρατήσω λίγο χαρακτήρα. Μια ζωή είμαι ο τύπος "δεν πειράζει". Υποχώρηση, χαμόγελο και πάμε από την αρχή. Δεν είναι αδυναμία μου. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Θέμα ανατοφής θα το έλεγα. Αλλά ο καιρός μ' αλλάζει τελικά.
Είμαι τόσο ήρεμος άνθρωπος που δεν έχω ξεσπάσει σχεδόν ποτέ. Ξεσπάω συνέχεια μέσα στο μυαλό μου. Εκεί γίνονται μάχες κανονικές. Μπινελίκια, καυγάδες, έντονες συνομιλίες. Εχουν βρει μερικές φορές το δρόμο τους προς τα έξω, αλλά είναι σπάνιο φαινόμενο.

Τώρα τελευταία τα παίρνω πιο εύκολα. Ισως γιατί έχω φτάσει σε ένα σημείο που ό,τι κάνω πρέπει να είναι μελετημένο καθότι δε με παίρνει να κάνω κι άλλο ένα λάθος. Εχω κάνει ήδη αρκετά και τα γούσταρα όλα. Αλλα πλέον δε με παίρνει.

Αρα πρέπει να υποστηρίξω ό,τι κι αν κάνω με όλο μου το είναι. Και θ' αγωνιστώ γι' αυτό.

Ελπίζω να ξελαμπικάρω λίγο τώρα που φεύγω για δύο μέρες από την πόλη. Αγνωστος μεταξώ αγνώστων με αγαπημένη συντροφιά. Εγκεφαλικό spa

ΥΓ: Σήμερα είναι κομβική μέρα για τη σχέση μου με τον κολλητό μου. Δεν ξέρω ακόμα τι εξέλιξη θέλω να 'χει. Να πλακωθούμε και να ξεκινήσω από την αρχή ακόμα κάτι καινούριο ή να τα βρούμε και να τα δώσω όλα σ' αυτό που ήδη έχει ξεκινήσει και θέλει πολύ σπρώξιμο???